Herkesin kendini en güvende hissettiği yer evidir...Her santimetrekaresini özenle yerleştirip süslediği, iş çıkışı ayakkabılarını fırlatıp televizyon karşısında sızdığı güvenli bir sığınak. Yıllardır biriken eşyalar, her köşesinde yaşanmış anılar, yaşanacaklar. Bu kaleye tecavüz etme hakkı yoktur kimsenin. Bana göre bunun kişiye tecavüzden farkı yoktur. Cumartesi gecesinden başlayalım bakalım... Canım annem babam kardeşim aylar sonra ilk defa geldiler bana...Ankara'dan kalkıp kendileriniİstanbul sıcağında buldukları yetmezmiş gibi daha önceden hırsızlar tarafından mesken tutulmuş küçük evimde hangi cam açık kalabilir konuşmaları yapıldı gece gece o sıcakta. Hırsızlar bu eve daha önce girmişti. Mis gibi yatağımda uyurken,sabahın 6sında setten yeni gelip kenndimi yatağa atmışken yakaladılar beni...Gafil avlandım. Hissetmedim bile girdiklerini. Sabah çalması gereken telefonum beni uyandırmadıgı için geç kaldığımda anladım...Anlamaya çalıştım. Cumartesi gecesi aneecim babacım sabah 4 e kadar pislik içinde kalmış camlarımı silmişler. Annem sabah bize yaşatacağı süpriz ve perdelerden yayılan mis deterjan kokularıyla dalmış uykuya. Biz de o saatlerde canım sefkilim,mahir ve çiti'yle Dogstar'dan club Karaoke'ye geçiş yaptık. Hayatta en değer verdiğim adamı kardeşimle de tanıştırmış olmanın haklı sarhoşluğunu yaşarken içkiyi biraz kaçırmış olmalıyım ki en son elimde mikrofon sözlerini bile bilmediğim bi şarkıyı söylemeye çalışıyordum. Kafalarımız bu haldeyken geç olduğunu fark edip eve dönelim dedik. Taksiye bindik eve geldik. Eh ev küçük çitiyle devrildik salondaki koltuğa. 10-15 dk debelendikten sonra dayanamayıp kalktım ve lavaboya gittim... Başım dönüyor, midem bulanıyor, dolayısı ile lavabodan çıkamıyorum. sonunda kendime geldim ve salona döndüm yumuldum yastığıma uyudum...Sabah 9'da bir telefon... Ev telefonu... Vakıfbank'tan aradılar. KArtımı kaybetmişim...olamaz dedim ben o kartı kullanmıyorum aylardır... Öyle kadınla telefonda tartışırken mutfağa yöneldim...veee en sevdiğim siyah çantamı yerde buldum...içinde cüzdan yok,telefon yok, kamera yok...Başımdan aşşağıya kaynar sular döküldü bir anda...Hemen bir Çığlık patlattım hırsız girmiiiiş diye...Ev ahalisi panikle kalktı..herkes kendi eşyalarını arar vaziyette. Telefondaki kadından aldığım numarayla cüzdanımı bulan adamı aradım... Neyseki param hariç ha bi de milli piyango biletim, herşeyim tamdı. Giden gitmiş ama insan daha kötüsünü yaşamadığı için şükretmek zorunda kalıyor. Neye şükrediyoruz? Adam evimize girmiş, biz uykumuzun en tatlı yerindeyken tepemizde dolanmış, özel hayatımıza tecavüz etmiş...Madden götürdüklerinin yanında asıl eylemi manevi huzurumuzu yok etmesi... Nasıl uyurum ben bu evde her gece başka bir hırsızın eve dadanacağını düşünmeden? Kafamı yastığa koyuyorum ama içimde hep bir huzursuzluk. Demir yaptırdık diyelim cama...Demiri kesip girmişler...O olmasa kapıyı zorlarlar..Hatta apartmanda arkana saklanıp zorla içeriye girmeye çalışmayacakları ne malum? Hayatımı paranoyalarla çevreledikleri için büytün hırsızlara lanet ediyorum... Osman'la konuşurken çok doğru birşey dedi. "Sicil kayıtlarına bakarken içimde bir ürperti hissettim. Bunlar bizim toplum olarak ezip, hor gördüğümüz aşşağıladığımız insanlar. Onlar da çocuktu, söz verdikleri sevgilileri vardı, öğrenmeye çalıştıkları çıraklıkları, devam etmeye çalıştıkları okulları..." oNLAR  bu toplumun yuzkaraları...Doğru... İtilip kakıldılar, bizim elde ettiğimiz şans ve olanaklardan mahrum bırakıldılar... Onlar da öclerini hayatlarımızın ırzına geçerek alıyorlar... Ama yine de hepsine lanet edşyorum..gelnmeyin artık..Çalınacak bişeyim kalmadı. Yıprattığınız sinirlerim ve müdavimi halinbe geldiğim paranoyam bana bir ömür yeter.

cuma gecesi içmiş de içmişim. Önce bir rakı meze olayına giriş ardından Oldies partisi falan derken içkinin dozu biraz kaçmış. O halde bi şekilde eve geldikten sonra sabah babamların sonu gelmeyen telefonları sayesinde uyanıp eşyalarımı hazırlayıp dogru otobuse dogru yollandım. bir baktım ki otobüs gitmiş. Kimse gelmıyo diye koskoca ulusoy beni beklemeden erken kalkmıs. Zaten hala hafif bir çakırkeyiflik üstüne bı da basıma gelince, bir anda kendine gelen bünye ile okmeydanı ulusoyu birbirine katmalarım sonucu kendimi alakasız bir otobüste kendi otobüsüme götürülürken buldum. Yine otobüs tutmalarrım sonucu devamlı uyuklayan ben ne bir ikramı gördüm ne de bir film izleyebildim. Boyna uyudum. Otobüs yolculugum zaten feci baslamıstı. En son yolcuları almaya karşıya gectigimiz yerde de beni ne orada ne de Okmeydanında yolcu etmeye gelen kimse olmadıgını fark ettiğimde kalbimde bir sızı hissettim. Eskiden yolculuk demek ayrılık demekti. Otobüs hiç kalkmasın, hiç ayrılınmasın demekti. Kaç beşiktaş vapur iskelesi ayrılığı yaşadığımı şimdi bile hatırlamıyorum. Ama oraya varmaya yakın hissettiğim kalp ağrısını unutamıyorum. Tekrar uzakta ilişki mi? asla diyenlerdenim tabii orası da ayrı mesele ama ankaraya vardıgımda her zaman beni orada bekleyen annecim babacım da ortada yoktu vardıgımda. Megersem otobus erken gelmis ama ozi yüregi bunu bilir mi? bir terkedilmiş bir hüzünlü hissettim kendimi. Simdi Ankara'dayim. Haftasonu burada arkadaslarimin calacagi partiye de katildiktan sonra pazar falan donerim diye dusunuyorum. Burada olmak o kadar dinlendirdi ki beni. Hic donmeyesim bile geldi. Istanbul'da beni bekleyen ne var ki? Etrafa yigilmis kaldirilmayi bekleyen kislik giysilerim, bolca fatura ve bos bir ev. kedimi ozledim ben yine. Eve geldigimde beni bekliyor olusunu ozledim. Evet yalnizliktan sıkıldım ama bunun caresi sevgili olmakta degil, ev arkadasi edinmekte. Sevgilim olsun diye bir derdim yok, sadece eve geldigimde yalnizligimin ic muzigine eslik edecek biri yada bisey olsun istiyorum. Kedi mi? Ev arkadasi mi? Karar vermeli... Mondi'yi ozledim...yeni Mondi istiyorum..gece ilerledikce sacmaliyorum susuyorum. stop!